Μπόρις Βουτσίνος: Μια Φορητή Ορχήστρα Blues στο ρυθμό του αγώνα!

Μπόρις Βουτσίνος – Τα Blues του δρόμου στη διαδρομή του αγώνα!

Στη διαδρομή του διεθνούς μας αγώνα, ανάμεσα στον παλμό των δρομέων και τον ρυθμό της πόλης, ο ήχος των Blues βρίσκει τη θέση που του αξίζει.
Ο Μπόρις Βουτσίνος είναι ένας αυθεντικός μουσικός του δρόμου, ένας άνθρωπος που κουβαλά στις χορδές της κιθάρας του, στη φωνή του και στα αυτοσχέδια κρουστά του δεκαετίες εμπειρίας, ταξιδιών και μουσικής αναζήτησης.

Από τα πρώτα Gospel της παιδικής του ηλικίας στη Γερμανία, μέχρι τα Country-Blues, Ragtime και Urban Blues των δρόμων της Αθήνας, η μουσική του γεννιέται εκεί όπου η ζωή συναντά τον δρόμο.
Κατά τη διάρκεια του αγώνα, η “Portable One Seater Orchestra (POSO)” θα συνοδεύσει τους δρομείς, προσφέροντας έναν ζωντανό, ακατέργαστο και βαθιά ανθρώπινο ήχο — μια μουσική ανάσα που δένει αρμονικά με την προσπάθεια, την επιμονή και τη χαρά της συμμετοχής.

Βιογραφικό

Ο Μπόρις Βουτσίνος γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1961 στη Βιέννη, από Έλληνες γονείς που είχαν μεταναστεύσει εκεί, καθώς — ως εκκολαπτόμενοι τραγουδιστές της Όπερας — ήταν πρακτικά κάτι σαν «εξόριστοι» από την ελληνική μουσική παιδεία, αγορά και πραγματικότητα.

Μετά τη γέννηση του αδελφού του το 1962 και λόγω επαγγελματικών μετακινήσεων του πατέρα του, βρέθηκε σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας. Εκεί, το 1972 (σε ηλικία 11 ετών), άρχισε να «μαθαίνει» κιθάρα, ταλαιπωρώντας την κιθάρα του πατέρα του.
Το 1976, η οικογένεια των «πολιτιστικών μεταναστών» επιστρέφει στην Ελλάδα και η ταλαιπωρία επεκτείνεται — αυτή τη φορά — και σε μερικούς καθηγητές κλασικής κιθάρας.

Οι προγενέστερες εμπειρίες του με τα Gospel (που τραγουδούσε στο μάθημα της μουσικής σε γερμανικά δημοτικά και γυμνάσια), καθώς και τυχαίες ακροάσεις μουσικών του δρόμου σε διάφορες χώρες της Ευρώπης κατά τις σχολικές διακοπές, συνέβαλαν αποφασιστικά στο να τον «χτυπήσει» ο έρωτας για τα Blues γύρω στα 17 του χρόνια.

Οι λόγοι ήταν πολλοί. Βρισκόταν ήδη δύο χρόνια «πίσω στην Ελλάδα», κυριολεκτικά και μεταφορικά. Από εναλλακτικά, προοδευτικά μικτά σχολεία με εργαστήρια, εκθέματα και τμήματα δεξιοτήτων, επιστημών και τεχνών, βρέθηκε σε ένα αυστηρό σχολικό περιβάλλον τύπου «Αρρένων», με βάρδιες πρωί-βράδυ, κώδικες ενδυμασίας και κουρέματος και ακόμη και παρακολούθηση της συμπεριφοράς εκτός σχολείου.
Ό,τι πρέπει για να καλέσει τα Blues για θωράκιση και λύτρωση.

Τότε προσανατολίστηκε στην ακουστική κιθάρα. Από το 1980 (19 ετών), όταν τόλμησε να τραγουδήσει μπροστά σε κοινό, άρχισε να επεκτείνεται και σε άλλα όργανα όπως φυσαρμόνικα, μαντολίνο, μπάντζο, kazoo, κουτάλια, κρουστά, πιάνο, ακορντεόν — μια διαδικασία που, όπως λέει, «συνεχίζεται ακόμη».

«Ένιωθα από την αρχή σαν στο “σπίτι μου”, στο στοιχείο μου, ακούγοντας, τραγουδώντας και παίζοντας Blues. Προσπάθησα να τα μάθω όπου και όπως μπορούσα, με ανοιχτά αυτιά και μάτια, με τη βοήθεια λίγων φίλων και πολλής τύχης. Νομίζω ότι κατάφερα κάτι — αργά μεν, αλλά σταθερά.»

Από τις πρώτες του εμφανίσεις με την Lost Wandering Blues Band — μια αμερικανο-βρετανική μπάντα του δρόμου τον χειμώνα του 1980/81 στη Ζυρίχη — πέρασε σε διάφορα μουσικά σχήματα της Αθήνας, όπως Κλίκα 1 έως 3, Mystery Train, Blues Trick, Blues Duo, Drunk Trunk, Rags & Old Iron, Congo Square Blues Band, συνεργαζόμενος με μουσικούς όπως οι Μανώλης Αγγελάκης, Γιάννης Μόνος, Δημήτρης Ιωάννου, Χρήστος Πολύδωρος, Μίκης Παντελούς, Σπήλιος Καστάνης, Σάκης Τσινούκας, και άλλους.

Στις ενδιάμεσες φάσεις επιστρέφει συχνά στη μορφή της “one man band”, όπου το τραγούδι, η κιθάρα (6 ή 12 χορδών), η φυσαρμόνικα και το kazoo υποστηρίζονται από ένα μπαούλο με DIY σύστημα κρουστών, κατασκευασμένο από οικιακά, βιοτεχνικά και βιομηχανικά σκεύη, εργαλεία και… απορρίμματα.
Ο ίδιος ονομάζει αυτή τη μονομπάντα “POSO” (Portable One Seater Orchestra – Φορητή Μονοθέσια Ορχήστρα).

Στις εμφανίσεις του με μεγάλο κοινό συγκαταλέγονται, πέρα από τις πολυάριθμες παρουσίες του σε δημόσιους χώρους της Αθήνας (Ερμού, Αθηνάς, Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Αποστόλου Παύλου, Πανεπιστημίου, Ακαδημίας, Πάρκο Ριζάρη, Πάρκο Τρίτση, Ζάππειο), μία συναυλία στην Ικαρία που άφησε μερικούς ακροατές λιπόθυμους από το περιβάλλον, τα Busker Bus Festivals στην Πολωνία (2015, 2016, 2017) και η συμμετοχή του ως μουσικός του δρόμου στους Ποσειδώνιους Ημιμαραθωνίους Αθηνών (2023 – 14ος, 2024 – 15ος, 2025 – 16ος, 2026 – 17ος).

Το ρεπερτόριό του αντλεί έμπνευση από Country-Blues, Ragtime και Gospel, καθώς και από τις μουσικές τους συνέχειες όπως Dixieland, Swing, Urban Blues και Soul.

Σήμερα, ο Μπόρις Βουτσίνος θεωρείται ευρέως ως μια από τις πιο ξεχωριστές και διαχρονικές μορφές της ελληνικής street blues σκηνής!